ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਮੁਕਾਮ, ਮਿਸਤਰੀ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ ਜੂਨੀਅਰ

#038;imwidth=1200&imheight=628" alt="">

ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਸੋਨੀਪਤ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀ ਹੁਣ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਹਾਕੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਿਹਤਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਕਮਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਸੋਨੀਪਤ ਦੀ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਕਾਲੋਨੀ ਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਜੂਨੀਅਰ ਟੀਮ ਦੀ ਕਪਤਾਨ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਮਿਸਤਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨੇ 10 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੇਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਮੁਕਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਤੀ ਦਾ ਹੁਣ ਸੁਪਨਾ ਬਿਹਤਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸੀਨੀਅਰ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਣਾ ਹੈ।

ਧੀਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ

ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਧੀਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿਉਂਦੀ ਜਾਗਦੀ ਮਿਸਾਲ ਸੋਨੀਪਤ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਹੈ। ਸੋਨੀਪਤ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਨਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਧੀ ਨੇ ਮਿਸਤਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਧੀ ਨੇ ਅੱਜ ਜੂਨੀਅਰ ਹਾਕੀ ਟੀਮ ਦੀ ਕਪਤਾਨ ਬਣ ਕੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਿਸਤਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਬੇਟੀ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਤ ਭਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਬੇਟੀ ਬਾਹਰ ਖੇਡਣ ਲਈ ਜਾਵੇ ਪਰ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲੁਕ-ਛਿਪ ਕੇ ਬਾਹਰ ਖੇਡਣ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੱਸਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ‘ਤੇ ਖੇਡਣ ਗਈ ਸੀ। ਪ੍ਰੀਤੀ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਉਹ ਜੂਨੀਅਰ ਹਾਕੀ ਟੀਮ ਦੀ ਕਪਤਾਨ ਬਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਪਤਾਨ ਬਣਨ ‘ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ‘ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੈ।

ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਸਫਲਤਾ

ਪ੍ਰੀਤੀ ਦੇ ਕੋਚ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਿਵਾਚ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਗਰਾਊਂਡ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਧੀਆ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਚੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਗਰਾਊਂਡ ਦੇ ਤਿੰਨ ਖਿਡਾਰੀ ਜੂਨੀਅਰ ਹਾਕੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਚੁਣੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰੀਤੀ ਜੂਨੀਅਰ ਹਾਕੀ ਟੀਮ ਦੀ ਕਪਤਾਨ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਮੈਦਾਨ ‘ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਚੋਣ ਹੋਈ ਹੈ। ਜੇ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੁੜੀਆਂ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ 2 ਤੋਂ 3 ਘੰਟੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ 2 ਤੋਂ 3 ਘੰਟੇ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਤੀ ਨੇ 10 ਤੋਂ 12 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੇਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਇੰਨੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹਾਰੀ ਅਤੇ ਖੇਡਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਪ੍ਰੀਤੀ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਜੂਨੀਅਰ ਹਾਕੀ ਟੀਮ ਦੀ ਕਪਤਾਨ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

‘ਭੋਜਨ ਲਈ ਵੀ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਸਨ’

ਜੂਨੀਅਰ ਹਾਕੀ ਟੀਮ ‘ਚ ਕਪਤਾਨ ਚੁਣੇ ਜਾਣ ‘ਤੇ ਪ੍ਰੀਤੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਬਚਪਨ ‘ਚ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਜਾਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਕਸਰ ਕਿਹਾ ਕਰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਧੀਆਂ ਘਰ ਰਹਿਣ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਖੇਡਣ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਖੇਡਣ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਖੁਰਾਕ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਪਹਿਰਾਵੇ ਲਈ ਪੈਸੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਚ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਿਹਾੜੀ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰਤੀ ਕੀਤੀ।

ਹਾਕੀ ਖੇਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ. ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਖੇਡਦੀ ਰਹੀ, ਉਸਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਜੂਨੀਅਰ ਹਾਕੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਚੋਣ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਟੀਮ ਦੀ ਕਪਤਾਨ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਪਤਾਨ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਕੱਲੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਖੇਡਣਾ ਅਤੇ ਟੀਮ ਲਈ ਖੇਡਣਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਸਦਾ ਸੁਪਨਾ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਸੀਨੀਅਰ ਟੀਮ ਅਤੇ ਓਲੰਪਿਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਹੈ।

Source